اولین بار دوم دبیرستان بودم. تا همون موقع هم هیچوقت کسی در موردش باهام حرف نزده بود. می دونستم چیه چون وقتی تو یه مساله جز آخرین ها باشی بالاخره یه چیزی قبلا به گوشت خورده ولی به هرحال یادم نمیاد همسن و سال هام زیادم راجع بهش حرف زده باشند. وقتی هم می زدند هیچوقت صریح نبود، همیشه انگار داشتند راجع به یک موضوع ممنوع حرف می زدند. در تمام اون سال ها نه مامان، نه هیچ معلمی در مدرسه، درباره این مساله حرف نزد و احتمالا برای همین خیلی طبیعی بود که خودمان هم یاد بگیریم نباید درباره اش حرف بزنیم. می خواهم بگویم این موضوعی نبود که فقط در جامعه مردانه ممنوع باشد، این یک موضوع کلا ممنوع بود.من بعدها که فهمیدم پسرها برای آلتشان اسم می گذارند و گاهی بین خودشان این اسم ها را صدا می زنند دوزاریم افتاد که فرق ما با آنها از زمین تا کره ماه است. ما بین خودمان هم درباره بدنمان حرف نمی زدیم.

هیچوقت پریود دردناکی نداشتم ولی همیشه از افسردگی شدید قبل از پریود عذاب کشیدم. زمان پریود شدن من، اطلاعات انقدر زیاد و در دسترس نبود و اینترنت یک پای زندگی نشده بود و حتی نمی شد مطمئن بود یک مساله دلیلش پریود هست یا نه، طبعا سوال هم نمی کردیم. خیلی به تدریج همه چیز را درباره ی این سیکل طبیعی بدن زنان فهمیدم.

می شود درک کرد که با این پیش زمینه سکوت درباره این دوره زنانه، امروزانقدر در موردش سوتفاهم و عقده و مشکل وجود داشته باشد. هنوز زن های زیادی را می شناسم که مخفیش می کنند. خودم هم گاهی همین کار را می کنم.

یک از آشنایانم که همیشه دردهای خیلی بدی در دوران پریودش داشته و دو پسر بزرگ دارد که یکیشان ازدواج کرده، تا همین امروز هم از پسرهاش مخفی می کندکه این درد پریود است. چند وقت پیش که به خاطر درد پریود کارش به بیمارستان کشید و سرم زد، باز هم به پسرهاش که خیلی هم ترسیده بودند چیزی نگفت. اینکه مردهای ما گاهی درباره پریود آزاردهنده رفتار می کنند احتمالا یک سرش هم به چنین رفتارهایی برمی گردد. بماند که به نظرم امروز انقدر درباره همه چیز اطلاعات در دسترس هست که خیلی رفتارها و برخوردها اصلا قابل قبول نیست.

امسال اتفاق جالبی افتاده و به مناسبت 28 می، که گویا روز جهانی بهداشت قائدگی است خیلی ها شروع کرده اند و در اینستاگرام درباره تجربه این دوره طبیعی بدن زن پست گذاشته اند. از کامنت ها می شود فهمید که چقدر هنوز حرف زدن درباره پریود برای خیلی ها قابل تحمل نیست، اما این حرف زدن ها همه راهی است به سوی عادی سازی چیزی که از اول هم باید عادی می بود. به نظر می آید زن بودن و تمام مسائل مرتبط به آن هنوز برای خیلی ها عادی نیست و ما چاره ای جز امید و تلاش نداریم.